-
Το Τραγούδι
-
Όσο με θυμάμαι να έχω αυτιά να ακούνε μουσική, σε κάθε περίοδο της ζωής μου υπήρχε ένα τραγούδι που με καθήλωνε. Με όλη την κυριολεξία της λέξης με καθήλωνε, σαν μαριονέττα, ψυχή τε και σώματι.
Ένα τραγούδι που με κολλούσε πίσω στην καρέκλα για λεπτά ολόκληρα. Κάθε, μα κάθε φορά, τα χείλη μου κινούνταν στους στίχους του που μαθαίνονταν από τις απειροάπειρες επαναλήψεις. Στο σαλόνι, η à la Joey καρέκλα έστριβε προς το στερεοφωνικό με τα Bowers & Wilkins σε τρελές εντάσεις, ενώ στον υπολογιστή τα ηχειάκια έδιναν τη θέση τους στα μεγάλα ακουστικά που έβγαιναν από το συρτάρι μόνο σε ειδικές περιστάσεις.
Μπορούσε να έκανε βδομάδες να μπει στο playlist, να ξεχαστεί για μήνες. Μπορούσε να το διαδεχθεί ένα άλλο σε μερικές ημέρες, ή πολλούς μήνες, συνήθως χωρίς να το συνειδητοποιώ. Να αγνοηθεί επανηλειμμένως σε φάσεις που έψαχνα να βρω ένα δυνατό τραγούδι, και να μπει τυχαία κάποια άλλη φορά. Αλλά όταν έμελλε να μπει το άτιμο, είχε επιρροή πάνω σε όλο μου το είναι: στις κινήσεις, την αναπνοή, τις σκέψεις και την ψυχολογία μου, όσο ελάχιστα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο.
Νιώθοντας ότι αυτό είναι ίσως η πιο εξομολογητική πληροφορία που έχω γράψει στο ιστολόγιο μου στα 4 χρόνια που με συντροφεύει, το Τραγούδι εδώ και μερικούς μήνες είναι το Leave των REM.
Leave (REM)
Nothing could be bring me closer Nothing could be bring me near Where is the road I follow? to leave, leave It’s under, under, under my feet The sea spread out there before me where do I go where the land touches the sea There is my trust in what I believe That’s what keeps me, That’s what keeps me, That’s what keeps me down, To leave it, leave it, Leave it all behind Shifting the dream Nothing could bring me further from my old friend time Shifting the dream It’s charging the scene I know where I marked the signs I Suffer the dreams of a world gone mad I like it like that and I know it I know it well, ugly and sweet That temper madness with an even extreme That’s what keeps me That’s what keeps me That’s what keeps me down I say that I’m a bantam lightweight I say that I’m a phantom airplane That never left the ground Lift me, lift me, I attain my dream I lost myself, I lost the Heartache calling me I lost myself in sorrow I lost myself in pain I lost myself in clarity, Memory, leave, leave lift my hands, my eyes are still I walk into the scene lift myself in a different place just Leavin’ I longed for this to take me, I longed for my release I waited for the callin’ To leave, leave Leave, leave Leavin’, leavin’ Leavin’, leave
“Leave”, REM -
dawn, Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2007
[ Books/Music/Films, Personal ] |
Permalink
| Comment!
Φαντάζομαι ότι θα χεις κάνει την κίνηση να ακούσεις και τον υπόλοιπο δίσκο στον οποίο περιλαμβάνεται το τραγούδι…
Απ’ τους αγαπημένους μου. Έχω ξεχωρίσει και το “Be mine”. Μου φαίνεται απίστευτο πως αυτοί οι – εκ πρώτης όψεως – ‘γελοίοι’ στίχοι μπορούν να εκφράζουν τόση αγάπη. Ένα περίεργα ευχάριστο καψουροτράγουδο :)
Ελένη, δεν έχω όλο το δίσκο δυστυχώς. Μετά από αυτά που είπες όμως θα φροντίσω να τον πάρω με την πρώτη ευκαιρία.