-
Είναι ωραίο…
-
- να έχει καλό καιρό τις πρώτες μέρες της μετακόμισης σου μακριά από τη Μεσόγειο.
- να υποστηρίζει πλήρως το πανεπιστήμιο σου την ερευνητική σου προσπάθεια.
- να παίρνεις στα χέρια σου την πρώτη επιταγή της υποτροφίας σου.
- να σε φιλοξενεί με αγάπη ένας καλός φίλος μέχρι να βρεις σπίτι.
- να σε περιμένει στη καινούρια σου δουλειά ένας νέος προσωπικός υπολογιστής κι ένα όμορφο γραφείο.
- να σου χαμογελούν αληθινά σε όλες τις υπηρεσίες, σε όλα τα καταστήματα, σε όλα τα πόστα.
- να έχεις δίπλα σου ένα σπορ που αγαπάς σε μια μεταβατική φάση της ζωής σου.
- να χαίρεσαι όλα τα παραπάνω (και πολλά ακόμη) με έναν άνθρωπο που αγαπάς, σέβεσαι και θαυμάζεις.
Κι είναι, τέλος, ωραίο, σε τέτοιες στιγμές, να έχεις ένα ιστολόγιο να γράφεις αυτά που νιώθεις.

Ωραίο ήτο. :P
Και όχι δύο χρόνια μετά να μην ξέρεις πότε ακριβώς και θα την πάρεις με αποτέλεσμα να αναλαμβάνεις εξωτερικό consulting project για να επιζήσεις του οποίου κλασικά η δουλειά θα πηκάρει ΑΚΡΙΒΩΣ τις δύο εβδομάδες που μαθαίνεις ότι για να πάρεις την υποτροφία πρέπει να γράψεις ένα report 60 σελίδων γαμώ τη μεσογειακή ανεμελιά και το ελληνικό ταμπεραμέντο γαμώ.
Δημήτρη εύχομαι να διαρκέσουν αιώνια οι ωραίες στιγμές προσωπικής αναρρίχησης που απολαμβάνεις.
Δεν άντεξα όμως και δημοσίευσα κάτι απαίσιο….
Χαίρoμαι που σου πάνε όλα πρίμα :-D
Αυτό που θα ήθελα να γράψεις είναι μια σύγκριση Ελληνικών και Αγγλικών Πανεπιστημίων όσων αφορά οργάνωση και έρευνα, απλώς για να δω κατά πόσο καλά έκανα και έδωσα την θέση μου στο CEID.
Καλή συνέχεια!
Προτείνω:
Affleck’s Palace
Forbidden Planet
Night ‘n’ Day cafe
O’Shea’s
Star&Garter
Cornerhouse
Jilly’s Rockworld
Kro Bar 1
Dutch Pancakes
5th Avenue
Fab cafe
The Temple of Convenience
Ψάξε να τα βρεις – κάποια είναι πιο εύκολα από κάποια άλλα. Αν και η ελληνική κοινότητα θα σε περιλάβει, είμαι σίγουρος.
κ. Γλέζο, με κάνετε να θέλω να ξεθάψω το Καλάσνικοφ, να κάψω το ΥΠΕΘΑ, τη Βουλή και το ΔΙΚΑΤΣΑ.
Γιώργος Μαρσέλης.
Μήτσο, με ποια σειρά θα τα έβαζες (για να ξερουμε και μεις οι επόμενοι τι να ετοιμάσουμε ;) )
Cheers ;)
Γιάννη,
δεν ξέρω αν μπαίνουν σε σειρά ή αν έχει νόημα να τα βάλω, αφού ο καθένας το βλέπει διαφορετικά. Θα έλεγα ότι το πιο σημαντικό είναι να περνάς καλά και να είσαι ευτυχισμένος.
Τώρα, το τι κάνει τον καθένα (αληθινά) ευτυχισμένο είναι διαφορετικό και, τις περισσότερες φορές, δυσδιάκριτο λόγω των επιρροών μας από την κοινωνία, τα πρότυπα και τους γονείς μας.
Θεωρώ σημαντικό για ένα περιεκτικό και “μεστό” διδακτορικό, η ανησυχία για τα οικονομικά σου να είναι όσο πιο μικρή γίνεται, αλλιώς δε μπορείς να συγκεντρωθείς όσο θα ήθελες.
Ωστόσο, για μένα ίσως το κυριότερο είναι να έχω κοντά μου αληθινούς φίλους και καλή παρέα.